Ímillum allar vansar er tað ein fyrimunur við kavanum. Tað klæðir lendinum at vera ílatin vetrar búnan. Hin hvíti liturin umboðar reinleika, og reinleiki er í mangar mátar ein dygd. Hugsa vit um matvøru og heilsu, so er reinføri eitt krav.

At standa á trappuni og ikki kunna koma inn. Komin at húsum og á lastar dyr. Hesin veruleikin er ofta í mótsøgn til kenslur og egin ynskir.

Heimsins lond kvíða í ráðaloysi, og støðan er ikki góð. Arbeiðsloysið veksur, og fólk verða uppsøgd. Tað er ein trupul tíð, og vit mega taka trupulleikan í álvara. Tað er ein svár støða at vera uttan arbeiði, pening ella sosiala trygd.

Omanfyri skýggini er himmalin bláur. Ávegis uppeftir kann ein ferð við flogfarinum kennast órógvandi og myrk. Vit síggja ikki stórvegis og eru sperd. Viðhvørt rullar og fólk eru friðarlig. Soleiðis gongur tað, og løtan kennist drúgv.

Um ársskiftið verður mett um støðuna. Nakað vignaðist væl. Onnur viðurskifti vóru so nøkulunda. Hjá teimum flestu er eitt sindur av hvørjum. Hjá øðrum gjørdust árið eitt ár við sorg og sakni.

Hin hvíti kavin hylur mark og ong. Kavin er vakur og fjalir nógv av tí, ið skemmur umhvørvið. Alt órudd er kava undir. Kavin klæðir jørðina í reinan vetrar búnað.

Adventin er ein fólkslig hátíð. Stákan og nakað av strongd. Vit renna um kapp við tíðina. Adventin telur fýra vikur, og jólini nærkast. Vit ynskja at møta hátíðini fyrireikað.

Tað grøna grasið, hin bláa luftin, og tað reina vatnið. Einaferð var tað ein sjálvfylgja, at sjógvurin var eitt livand øki. Vit siga, at hjallurin er á sjónum.

Tíggju ára gamal gjørdist eg rættiliga sjúkur. Eftir drúgva sjúkralegu heima var eg sendur niður á Ríkissjúkrahúsið. Ferðin var sjóvegis, og ein sjúkrasystir var ferðaleiðari.

Stóðu á farstøðini og bíðaðu eftir bussinum. Vóru ávegis á flogvøllin ein góðveðursdag á heysti. Hin gulligi liturin spældi sær í sólini, ið takkaði fyri summarið. Sólin minti á, at um ikki so drúgva tíð kemur stytsti dagur. Væl var hon viknað, men ljósið vinnur altíð siður, - loksins.

- Másin legði at í Hattarvík. Hetta var mín fyrsta vitjan í kallinum. Hevði ongantíð verið í Fugloynni, so kunnleikin til oynna og fólkið var ikki stórur. Fitt av fólki stóð á lendingini og tók ímóti bátinum

- Dómkirkjan í Keypmannahavn var klødd til hátíð, tá tann nýggi biskupurin, Peter Skov-Jakobsen, varð vígdur 30. august 2009. Stór og tignarlig er kirkjan, og sangurin fylti rúmið. Í kirkjunnar málnýtslu verður rúmið kallað skipið

- Hin sjúka kvinnan var blídlig. Hon var sjúk og veik. Hon hevði als ongan trega av, at eg var í prestakjóla. Hon hvíldi í síni trúgv og hevði virðing fyri míni trúgv

- Eg havi gingið í kirkju alt mítt lív. Havi lisið gudfrøði. Havi virkað sum prestur eitt langt tíðarskeið. Og tó, so hendi opinberingin inni í stovuni hjá eini eldri kvinnu, ið als ikki var virkin kirkjugangari

- Vit vistu ikki rættiliga, hvat vit skuldu siga. Vit vóru ovfarin og als ikki fyrireikað at fáa tøkkina ítøkiliga. Tøkkin var innpakkað, so konan pakkaði út